Avonturen

Wat een jaar! Er is veel gebeurd. We zijn door mooie periodes gegaan, maar er zijn ook moeilijke periodes geweest.

Hoe je er doorheen bent gegaan, laat zien aan Wie je toebehoort. Als het goed is, ben je met God op stap gegaan. In dat geval heb je Hem gedankt voor de mooie tijden en heb je Hem om steun gevraagd in de donkere tijden.

Ten alle tijden ben je als christen de beelddrager van God. Dit benoem ik meerdere malen in de stukjes die ik schrijf. Dan heb ik het er vaak over dat wij als christen door onze goede daden moeten laten zien dat we een goede God hebben. Nu wil ik het eens van de andere kant bekijken.

Ik merk de laatste tijd, dat veel mensen een goede God wel accepteren, maar een erg slecht beeld hebben (gekregen) van christenen. Wij zijn hypocriet, kunnen het niet eens eens worden met mensen uit andere kerken en zijn ook nog eens erg intolerant en kijken neer op anderen. Daarnaast proberen we ons geloof op te dringen aan anderen. Gelukkig denkt lang niet iedereen zo.

Maar wat moeten we de mensen vertellen die er wel zo over denken? Trouwens, ze hebben soms nog gelijk ook, jammergenoeg.

Moeten we ze over onze reis vertellen?!! Ik durf lang niet altijd mijn avonturen te vertellen. Laatst had ik het met een klasgenoot van me over het ‘bladzijde 634’ verhaal en hoe mooi het aansloot op mijn situatie. Hij verwierp het door me te vertellen dat hij het toeval vond. Dat motiveert bepaald niet.

Maar wat nou, als ik mijn volgende avontuur met dergelijke ‘toevallig- heden’ weer vertel? Waarschijnlijk schuift hij het dan weer af met het toeval-excuus.

Er is misschien een andere manier! Wat zou er gebeuren als we in een moeilijke situatie aanbieden voor die persoon te bidden? Wanneer God het gebed beantwoordt, waar ik absoluut in geloof, zal hij/zij minder snel roepen dat het toeval was. Want in veel gevallen, hebben ze dan de kracht van God ervaren. Dan hebben zij zelf een avontuur beleefd!

Er is een lied, dat ik erg mooi vind, dat gaat over het Lichaam van Christus. Wij zijn het Lichaam, hè! Wij hebben handen om (door Gods kracht) mensen te genezen, voeten om het goede nieuws te verspreiden, monden om vertroostende woorden uit te spreken,… zo kan ik wel doorgaan: oren om naar de noden van anderen te luisteren, schouders om de ander te steunen,…

Doen we dit altijd? Ik heb het ook zeker tegen mezelf.

We leven in een wereld vol nood en die geen Hoop kent. Die kunnen ze wel krijgen. Er is Hoop!

Gaan wij op avontuur? Gaan wij onze avonturen vertellen? Gaan we anderen avonturen laten beleven?

Dat betekent in sommige gevallen, dat je mensen bewust moet opzoeken, die nog geen avonturen beleven. Dat is lastig.

We spelen uiteraard geen kerkje, maar blijven vaak wel in de kerk zitten met ons geloof. Of niet?

Ik kan er helemaal naast zitten, hoor. Ik heb het in ieder geval tegen mezelf. Ik hoop dat ik jullie een beetje prikkel.

We spelen uiteraard geen kerkje, maar blijven vaak wel in de kerk zitten met ons geloof. Of niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Spector

Spector

Spector

Spector