Gods leiding

Om mijn ideeën en ervaringen over Gods leiding te tekstlen, vertel ik je een paar van de belangrijkste gebeurtenissen/keuzes in de afgelopen vier jaar. Ik doe dit chronologisch zodat er een beetje structuur in zit en zodat ik een geraamte heb om mee te ‘werken’.

Ik begin bij het laatste jaar van mijn middelbare school. Ik was zestien, had de afgelopen vier jaar enorme successen geboekt op school, maar was nu wat lui en haalde voor de beta vakken geregeld onvoldoendes. En dat terwijl ik later een technische studie aan de TU wilde gaan doen, namelijk ‘Industrial Design’. Hoe kon ik ondanks de eerdere successen nu zo slecht presteren? Één reden.
Ik had altijd God betrokken bij mijn studie en Hem om een zegen gevraagd. Hij gaf me een oplettende geest en wijsheid zodat ik zonder al teveel moeite goede cijfers haalde. Toen ik dus slecht presteerde, realiseerde ik me dat God me (tijdelijk) bij de beta-vakken niet te hulp schoot. Daar had hij zijn redenen voor; ik was onbewust wat trots geworden. Ik was ook te lui om oefeningen te doen, die wel heel belangrijk waren. Het was dus ook écht wel mijn eigen schuld, dat het slecht ging.

Het was april 2006, een paar maanden voor mijn eindexamen. Ik was van plan ‘Industrial Design’ te gaan studeren maar zou erg jong zijn indien ik dit op mijn 17e zou doen. Zodoende stelden mijn ouders voor dat ik eerst één jaar wat anders zou doen, zoals het EH-basisjaar of een studie op de Wittenberg. Ik verdiepte me in beide scholen en wat ze boden. Hoewel de EH me wel interessant leek, vond ik het niet heel nodig, aangezien ik wel wist wat ik wilde doen. De opleiding die me op de Wittenberg aansprak was GPW omdat ik altijd wel van christelijk/pastoraal werk hield en er als tiener ook altijd mee bezig was in mijn jeugdgroep. Daarnaast was het voordeel dat ik voor GPW studiefinanciering kreeg. Ook het feit dat ik op de Wittenberg in een leefgemeenschap zou leven, sprak me erg aan. In mei stuurde ik zodoende alle nodige formulieren naar de CHE en de Wittenberg. Ik kan me niet herinneren dat ik God expliciet hierover om een teken of zo had gevraagd. Wel bad ik ervoor en had ik er rust over.

Waar ik me eerder ‘zorgen’ over maakte, was of ik wel mijn examen zou halen. Ik zakte voor mijn proefexamen, wat een maand was voor het echte examen. Hoewel ik het aan had zien komen shockte het me wel een beetje. Ik zag echter waar mijn fout was. Zodoende vroeg ik God me te helpen terwijl ik me (eindelijk) bezig ging houden met oefeningen maken. Ik legde mijn prestaties in Zijn hand. Daarbij dacht ik ook telkens aan Filippenzen 4:4 en het vervolg. “Bid onophoudelijk en wees niet bezorgd…” Ik deed mijn best en het ging de goede kant op. Ik overlegde echter met God, dat als Hij wilde dat ik nog een jaar in Burkina zou blijven, ik er vrede mee zou hebben en dan de jeugd verder zou helpen naast mijn (herhaalde) lessen.
Ik denk dat ik toen ook Spreuken 16:9 ontdekte: “een mens stippelt zijn pad uit, maar God bepaalt de weg die hij gaat.” Dit vers heb ik daarna altijd onthouden en is één waar ik geregeld aan denk, als het gaat om leiding.

Uiteindelijk heb ik mijn examen gehaald, en ik heb dit verhaal geregeld verteld maar dan in andere contexten. Toen ging ik naar Nederland. Dat was spannend!

Op de Wittenberg voelde ik me goed op mijn gemak. De studie GPW beviel me goed. Ik was telkens nog steeds van plan om daarna een technische studie te doen. Na mijn stage werd ik echter enthousiast voor de media en op zich was het eerste jaar van GPW me ook wel bevallen. Zodoende kwam ik voor een dilemma te staan. Zou ik verder met GPW, aangezien ik later toch ook fulltime in Gods dienst wil gaan? Zou ik toch de technische studie gaan doen? Of zou ik in de media gaan en zo ja, waar? Leeuwarden?

Ik besloot me te richten op CMD in Leeuwarden. Ik begon ervoor te bidden en na enige tijd had ik er wel rust in, om dat te gaan doen. Ik had ook wel eens van de orakelstenen gehoord en weet sowieso dat God kan besluiten het geworpen lot te bepalen. Zo kozen de discipelen Matthias. Ik besloot zodoende een dobbelsteen te gooien (tegenwoordig zou ik het echter niet meer op die manier doen). Ik vroeg eigenlijk telkens standaard de vraag of ik “in Leeuwarden mocht studeren en wonen”, dit werd telkens negatief beantwoord wat me behoorlijk irriteerde. Ik weet echter nog dat ik toen ook één keer per ongeluk in mijn gedachten uitsprak “in Leeuwarden studeren en in Drachten wonen”. Toen was het antwoord positief. Ik negeerde echter dat antwoord, want ik had eigenlijk niet aan die optie gedacht aangezien Drachten niet echt kamers heeft. Dat ik in een aardig (gast)gezin terecht zou komen had ik niet gedacht. Dat was echt Gods voorzienigheid.

Ik weet dat God (me) ook kan leiden door profetie. Dit is echter een heel ander verhaal waar ik op zich ook wel het één en ander over kan vertellen, als je wilt. Door de vervulling van een profetie te zien, merk je dat je op de goede weg zit.

De interessantste manier van Gods leiding vind ik die, door middel van tekens. Ik bedoel dan niet iets dat ‘toevallig’ zomaar eens op iemands pad komt, wat hij kan interpreteren als teken (en op zijn manier kan interpreteren). Wat ik doe en belangrijk vind bij het VRAGEN om een teken, is iets concreets afspreken. Meestal stel ik een dag of een week vast waarin ik Gods antwoord hoop te krijgen. Ik geef een gedetailleerd scenario, zodat ik zelf niet aan het teken hoef te twijfelen. Ik weet dat het voor God niet te moeilijk is om op die details te letten. Ik ben niet van mening dat om een teken vragen weggelegd is voor een elite/select gezelschap (uit het Oude Testament). Wij zijn Gods kinderen en Jezus heeft ons uitgezonden, zoals God Hem zond (Joh 17:18). Dan zal Hij ons dus ook [duidelijk] leiden.
Even een zijstap: God wil sowieso aan ons Zijn plan voor de wereld aan ons openbaren (zie Joh 15:15, waar Jezus zegt dat we geen slaven meer zijn maar vrienden, zodat God ons kan openbaren wat Hij doet). Dit zie je ook terug in Jeremia 33:3. Ik ben het wel eens met de Prediker, dat we niet kunnen snappen/weten wat God doet [en het is niet altijd nodig het te snappen] maar we mogen het Hem wel vragen (en zodoende dus wel te weten komen). God is ons echter niet per se antwoorden verschuldigd en soms zullen we zelfs dat antwoord niet begrijpen (of niet mee eens zijn).
Om een nieuw idee/plan/richting te geven kan God een profetie geven of verlangens scheppen (Filippenzen 2:13).

Als er meerdere plannen/verlangens zijn die niet helemaal hand in hand gaan (of sowieso, zelfs al is er maar één); dan (pas) ga ik over tot het vragen van een teken. Dan kom ik met een concreet voorstel. Ik doe dit meestal ook gepaard met een dag van gebed en vaak ook met vasten. Daarnaast vraag ik een ander vaak ook voor me te bidden, op zo’n moment. Soms hoor ik rond die tijd dan ook van anderen bevestigende woorden. Zodoende is het niet een toevalligheid als er een teken geschied (en soms is het een ‘nee’).
God wil juist graag om advies gevraagd worden. Dit staat geregeld vermeld in de Bijbel (Jer 10:23, Jes 30:1,2) [Kolossenzen 1:9]. Dat deed Jezus zelfs. God, de Vader, kan/wil ons wel leiden (Psalm 25:9 / 32:8). Er worden actieve werkwoorden gebruikt.

Ook de Bijbel zelf kan spreken. Op twee manieren. Door een richtlijn te geven van Gods wil (psalm 119:105), of door een ‘persoonlijk’ stukje. Zo vroeg ik laatst raad bij een bepaald iets en toen kreeg ik ineens een Bijbelvers in gedachten. Dat zocht ik op en kon ik zonder al te veel interpretatie op de situatie toe laten passen.
Wat ik nog wel het bijzonderst vond, gebeurde vorig jaar. Ik bad en vastte en kreeg een paginanummer in gedachten. Ik was in de boekwinkel, dus ik ging naar de Bijbel afdeling. Er waren verschillende soorten Bijbels, maar ik besloot de standaard NBV huisBijbel te nemen. Daar waren twee planken van. Ik koos de onderste plank en daar nam ik één van de twee, die er waren. De tekst die ik daar vond was een prachtige bemoediging. En ik had precies een Bijbel gepakt die, (hoewel hij in plastic had gezeten voordat ik hem pakte), op die plek de boekenleggerlint had. Onvoorstelbaar. (zie ook 634)

God heeft ons verantwoordelijkheid gegeven om zelf keuzes te maken. We moeten ons soms volwassen gedragen en bepaalde keuzes durven nemen. In Jakobus staat, dat als we om wijsheid bidden, we het zullen krijgen (of we het nou merken of niet). Het is dan een zaak om op God te vertrouwen, dat de keuze die je dan maakt door Hem geleid wordt. Als we naar Jezus’ stem luisteren (Johannes 10:3), dan zullen we die ál sneller herkennen. Het is goed om te toetsen wat we horen (1 Joh 4:1). Wanneer ik trouwens denk aan ‘op God vertrouwen’, denk ik altijd gelijk aan Spreuken 3:5,6. Als je op God vertrouwt zal Hij de weg banen. Zo’n half jaar geleden werd ik ook ineens herhaaldelijk gewezen op Psalm 37:5 (NBG). Dit vers zegt bijna hetzelfde. Wentel je weg op de Heer en hij zal het recht maken.

Ik heb in mijn leven vaak geworsteld met de vraag of God een specifiek plan heeft met een ieder of de mens keuzevrijheid bied. Ik kan niet anders zeggen dan dat God ons allemaal een vrije wil/keus heeft gegeven. Ik weet niet of er één enkele weg is, die goed is. Ik denk dat God met onze bijdrages aan de gang gaat en daar iets goeds van maakt. Ik las ergens een stukje van een meisje die rare noten op een piano speelde. Het klonk voor geen meter. Maar toen haar vader erbij kwam spelen (aangezien ze dat toeliet), klonk het ineens geweldig. Hij vulde haar aan en wist dat goed te doen, omdat hij een groot componist was. Ik vond dit een prachtige illustratie.

Als we toestaan dat God onze handelen bijstuurt, zal Hij ervoor zorgen dat we Zijn weg gaan. Ik denk soms dat we als een zaadje zijn, die wel specifieke eigenschappen heeft, maar waarbij het niet uitmaakt of hij twintig of dertig takken krijgt. Wel is het nodig dat het vruchten draagt, niet andere bomen belemmert, …

Gods leiding? Die is er dus zeker.
Toeval bestaat, maar een teken als antwoord op gebed is wat anders en moet niet worden genegeerd. Je hoeft God niet altijd om een teken te vragen maar moet wel altijd op Hem afgestemd zijn. Je kunt Hem vragen Zijn verlangens in je te doen groeien en bloeien. Getoetste profetieën kunnen ook leiding geven. Ik vind het prachtig hoe creatief en origineel God telkens weer is. En ik ben zo blij dat Hij een persoonlijke God is, een Papa. Ik ben ook dankbaar dat de Heilige Geest er is om ons te leiden en het is super dat we Jezus onze Vriend mogen noemen.

Hem komt toe alle eer en glorie.

Dit is alweer een paar jaar geleden geschreven. Inmiddels zou ik bepaalde zaken misschien anders aanpakken.

Hoe vraag jij God om leiding?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Spector

Spector

Spector

Spector