Originaliteit als opdracht

Christelijke toespraken, artikelen en boeken hebben doorgaans een hoog ‘leuk gezegd, maar dat weten we nu wel’ gehalte. Ofwel, oude wijn in oude zakken. Gedeeltelijk ligt dat aan ons. We willen nu eenmaal graag horen wat we al weten. In sommige kringen kunnen mensen niet zonder hun wekelijkse donderpreek. In andere kringen gaan ze weer fris de week in na een emotionele aanbiddingsdienst en een preek over hoe de Heer al onze problemen gaat oplossen. Anderen horen niets liever dan een uiteenzetting over hoe het nu echt zit met het verbond, al weten ze dat allang. We horen de bekende klanken en dat bevestigt ons in onze overtuiging. Daardoor krijgen sprekers en schrijvers die zich aan de verwachtingen van hun doelgroep houden volop complimentjes en wordt hun status onaantastbaar. Ook als alles wat ze zeggen en schrijven een aaneenrijging is van open deuren en ze zichzelf al twintig jaar herhalen.

Nee, originaliteit staat niet in het rijtje geestesgaven en voorspelbaarheid is geen zonde. Of toch? Want de onvoorstelbare voorspelbaarheid heeft wel degelijk te maken met zonden, namelijk die van luiheid en ijdelheid. Veel christenen zijn te lui om echt de Bijbel in te duiken, goede boeken te lezen en naar anderen te luisteren. Daardoor hebben ze niet de benodigde diepgang om woorden te spreken en te schrijven die profetisch inzicht tonen en iets toevoegen aan de vele clichés die rondgaan. In plaats dat hun woorden mensen opwekken en prikkelen, sussen ze hun hoorders in slaap.

De ander zonde is die van ijdelheid. Er zijn genoeg christenen die willen scoren met leuke oneliners en ontroerende verhaaltjes die ze napraten van anderen. Ook christenen die niets te zeggen hebben wat de moeite van het horen waard is, hijsen zichzelf op podiums en vinden altijd wel een gehoor dat dom genoeg is om hen de bevestiging te geven die ze zoeken.

Schat van wijsheid

Originaliteit daarentegen ligt besloten in de scheppingsopdracht. God gaf ons een wereld met ongekende mogelijkheden en Hij gaf ons een geest die in staat was te denken, te experimenteren, er te onderzoeken, om deze aarde te bewerken, besturen en ontwikkelen. Hij gaf ons zijn woorden, een schat van wijsheid, die elke keer weer nieuw licht werpt op de gebeurtenissen in de wereld en in ons leven. Als we tenminste de moeite nemen om die woorden te onderzoeken, en ons af te vragen wat de Geest vandaag tot de gemeente zegt. (Niet wat in de mode is om te zeggen, of wat er van ons verwacht wordt.)

Met alle veranderingen in de kerk en ons land, en de instabiliteit op het wereldtoneel, is het een aanfluiting dat we ons als kerk de irrelevantie in leuteren. Weg met de vragen en antwoorden van de vorige eeuw. Stop met schouderklopjes en ijdeltuiterij. Er is geen tijd meer voor uitgebreide geestelijke zelfbevrediging en clubjesmentaliteit. Laten er alsjeblieft leiders opstaan die niet alleen hun schapen naar grazige weiden kunnen leiden, maar ze ook kunnen voorgaan in de strijd. De strijd die telkens op nieuwe fronten gevochten moet worden, en waar we de oorlog niet gaan winnen met de fijne toespraken en mooie clichés.

Auteur: Kim ter Berghe op Habakuk.nu

Hoor jij liever goede vragen? Of krijg je liever pasklare antwoorden?

  • avatar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Spector

Spector

Spector

Spector