Wat is mijn doel hier op aarde?

“Wat is mijn doel hier op aarde” is één van de meest gestelde vragen door mijn mede-halverwege-dertigers. Enigszins vroeg voor een midlifecrisis, vind je ook niet? Te vroeg om onze vrouw in te ruilen voor een jonger exemplaar (we hebben deze net) en een Harley Davidson kan niet. Die past niet naast onze lease auto, op de toch al overvolle parkeerplaats. Er moet meer achter zitten. De vraag wordt immers gesteld. En een vraag waar je al een antwoord op hebt, is zinloos.

Als ik deze vraag hoor, stel ik een vraag terug: “Doe zelf eens een poging om een antwoord hierop te geven.” Wat ik dan hoor als antwoord, komt qua grootte in de buurt van de vraag zelf. Je moet toch minimaal een medicijn tegen kanker hebben ontdekt. Of een zesjarig meisje uit een brandend huis hebben gered. Het liefst een tweeling eigenlijk. Zo’n schattige, met paardenstaartjes. Die later samen een medicijn tegen kanker ontdekken.

Ik vraag mij af: moet het antwoord net zo groot zijn als de vraag? Een bruid, die liefdevol haar bruidegom diep in de ogen aankijkt, krijgt een gigantische vraag, die ze kan beantwoorden met een woord van twee of.. drie letters.

Ik ben zelf christen, dus het antwoord ligt voor mij klaar: Heb God lief en je naasten als jezelf en leer dit een ieder die je op je levenspad tegenkomt. En de belofte die daaraan gekoppeld is dat ik na dit leven dichtbij God mag zijn, zonder gebreken. Maar zo simpel is het voor mij niet. Als dat mijn volledige antwoord is, wat doe ik hier dan nog? Is dat mijn doel? Dan kan ik die afvinken! En nu…? Hierdoor lijkt het in mijn leven alsof ik zinloos in een wachtkamer zit. De gebeurtenissen in mijn leven blader ik door als een oud tijdschrift. Ik kijk wel, maar ik laat het niet tot mij doordringen. Ik wacht op Zijn terugkomst of mijn eigen heengaan. Is dat dan mijn doel? Het is het tegenovergestelde van de beroemde uitspraak: “De reis gaat niet om het doel, maar om de weg er naar toe.” Uiteraard heb ik ook de brieven aan de Tessalonicenzen gelezen, waarin we worden gewezen op onze aardse verantwoordelijkheden, dat we niet passief mogen wachten op het moment dat Jezus terugkomt. En ik ken de uitspraak van Luther: “Als ik wist dat morgen de aarde zou vergaan, zou ik vandaag nog een appelboom planten” Toch heeft niet dit, maar het volgende, mij geholpen in mijn zoektocht naar een antwoord. Want ja, ook ik heb gezocht: Wat kan ik ondertussen doen in de wachtkamer?

Als eerste ben ik er achter gekomen dat het geen toeval is, dat ik er ben. Als ik kijk naar het biologisch proces van het maken van een kind en mijn eigen familiegeschiedenis. Dan kan ik niet anders concluderen: het is een wonder dat ik er ben. Ik ben, dus ik heb een doel.
Daarna vond ik rust in mijn zoektocht door een boekje van Paulo Coelho. Ik weet, menig mede-christen vindt hem de duivel zelf, omdat hij niet spreekt van een God als een wezenlijk persoon maar als een mystieke kracht, die je overal in kan zien, vooral in de liefde. Deel je deze mening? Geef mij toch de kans om hem te citeren, voordat je teleurgesteld deze column sluit. Het is zoals het leven zelf: pik er uit wat je wilt en ga er mee aan de slag.

Ik citeer het antwoord dat wordt gegeven in het boekje “Manuscript uit Accra” op de opmerking:
“Ik ben nutteloos”
Vraag een rivier: Voel je je niet nutteloos? Het enige wat je doet is voortdurend dezelfde kant op stromen. En hij zal antwoorden: “Ik doe geen poging om nuttig te zijn; ik probeer een rivier te zijn.” Niets is in Gods ogen nutteloos. Geen blad dat van de boom valt. Geen insect dat doodgeslagen wordt omdat het last veroorzaakt. Diegene die net die opmerking maakte: “Ik ben nutteloos” dat is een antwoord wat jij JEZELF geeft.

En het antwoord eindigt met:
Maar nu, in deze laatste seconde van je leven op aarde wil ik je zeggen wat ik zag: ik trof je huis schoon aan, de tafel gedekt, het veld geploegd en de bloemen in bloei. Alles stond op zijn plek, zoals het hoort. Je hebt begrepen dat de kleine dingen verantwoordelijk zijn voor de grote dingen. En daarom neem ik je mee naar het paradijs.”

Sindsdien probeer ik rond te kijken in mijn “wachtkamer” vanuit dit perspectief:
Beperk jezelf niet tot één antwoord. Durf ze klein te houden. Durf ze te veranderen. En vertrouw erop dat je een doel hebt, ook al zie je hem niet (meteen): Think butterfly-effect

Wat is jouw doel hier op aarde?
Heb je het idee dat je in een wachtkamer zit?
Zo ja, wat doe jij in de wachtkamer?

  • avatar

Auteur: Bijdrage van de Community

Zitwatin is dankbaar voor de bijdragen vanuit de community. Opbouwende en prikkeldende artikelen voegen waarde toe! Nu is het aan jou om constructief te reageren!

10 gedachten over “Wat is mijn doel hier op aarde?”

  1. Dit zit er in voor mij:
    Ik ben wel weer tot nadenken gezet. Waarom ben ik hier nou? Neem ik genoegen met de kleine dingetjes in het leven? "Think butterfly-effect" vind ik wel mooi. Ook kleine dingen hebben hun plek in het geheel.

    Mijn toegevoegde waarde:
    Ik word altijd bemoedigd door de wetenschap dat God een goed werk in me is begonnen, en tot het einde Trouw is. Samen met Hem kom ik er wel. Ik mag luisteren naar Zijn stem en samen met anderen optrekken en Zijn volgeling zijn. Hem volgen en vertrouwen, dat is volgens mij het doel!

  2. A few years back I was asking myself the same kind of questions, this is part of what I wrote: Life is too beautiful and short to miss, postpone or even to ignore the most important and the best thing, God’s plan for our lives. God’s plan for everyone is the same, spreading the good news everywhere, but the execution is different for everyone. God has made it clear that his personal plan for our lives is not something he governs from above, but what he has put it in our hearts. And if someone were to ask me “What is going on in your heart? What do you get excited about? What touches you? How would you like to serve others? I think after asking yourself the above questions you will also find the answer to your question: why on earth am I here / wat is mijn doel hier op aarde?

    • avatar
  3. Dit zit er in voor mij:
    Leuke boekentip! Dank! Sturing in reflectie op grote levensvragen

    Mijn toegevoegde waarde:
    Een kleine handeling kan grootse gevolgen hebben. Ik vind het een prachtig artikel.

    • avatar
  4. Dit zit er in voor mij:
    De vragen van het leven worden gesteld; een goede vraag zonder dichtgetimmerd antwoord prikkelt en stimuleert tot nadenken, daar hou ik van. Leuk om te lezen wat de schrijver geinspireerd heeft in de zoektocht. Prachtig voorbeeld van de rivier. Zet me wel stil bij de vraag of ik vooral bezig ben om nuttig te zijn of om 'Wilma' te zijn - de unieke persoon die God mij gemaakt heeft.

    Mijn toegevoegde waarde:
    Mijn huis is niet schoon, de tafel ligt vol paperassen, de tuin is een rommeltje en de bloemen bloeien daartussen. Niks staat op zijn plek waar het hoort… De kleine dingen zijn belangrijk, dat weet ik zeker, en bij mij ziet dat er wel anders uit dan in het voorbeeld, zowel letterlijk als figuurlijk ;-). Ik weet dat God niet naar me toekomt om mijn prestaties te zien, maar om mijzelf, Zijn geliefde dochter: ga je mee op avontuur Wilma? Zullen we samen genieten van mooie dingen? Hij kijkt naar mij, en naar jou, met een warme lach en zonder veroordeling, met sprankelende ogen en een uitnodigende blik! En terwijl ik denk aan alles waarin ik tekort schiet, zie ik dat Hij hele andere gedachten over mij koestert – en ik voel me verwonderd, dankbaar en vol vreugde en hoop. Dat is voor mij de zin van het leven, een kind zijn van mijn Abba, struikelend achter Jezus aan, levend vanuit ware liefde.

    • avatar
  5. Dit zit er in voor mij:
    Het artikel heeft me aan het denken gezet. Niet omdat we onze taak goed volbracht hebben, neemt God ons aan het eind van onze levensweg mee naar het paradijs, maar door het volbrachte werk van onze Here Jezus Christus. Het leven als christen is zeker niet saai. Laten we om ons heen zien met de ogen van Christus, dan is er heel wat te doen en heel wat te genieten.

    Mijn toegevoegde waarde:
    Groeneboer schrijft in een van zijn boeken: “Het christen-zijn wordt pas echt een avontuur als je gaat beseffen dat het Gods bedoeling is om je een taak te geven in het leven”. Als christen hoef je dus bepaald geen saai leven te leiden. We hebben een taak hier op aarde. God schiep ons naar zijn beeld d.w.z. we zijn gemaakt om lief te hebben.
    We zitten niet nutteloos in een wachtkamer, maar we mogen in dienst staan van onze hemelse Heer.
    Kies ervoor om tot het doel te komen, dat God met je leven heeft!

  6. Dit zit er in voor mij:
    Zoals ik gister weer heb gehoord: "Je leert meer van een ander, dan van jezelf" :).

    Mijn toegevoegde waarde:
    Ik ben dankbaar dat het blijkbaar niet voor jullie geldt. Vele hebben een antwoord, of hebben uberhaubt niet het gevoel dat ze in een wachtkamer zitten.

    Het is ook heel persoonlijk.
    Waar ik lang mee gestoeid heb is: “ik krijg mijn hele leven te horen, dat het meest fantastische is wat ik kan meemaken? Naar de hemel gaan. Al begint het koninkrijk nu al, hierop aarde”

    Als kind (ja.. God heeft ook van mij een uniek ventje gemaakt:) vroeg ik een keer: “Wil een Christen, niet heel graag zelfmoord plegen? Want dan ben je pas heel dichtbij God”
    Klinkt vreselijk depressief, maar dat was het niet! Het was een verlangen om dicht bij God te zijn. Wist ik veel, dat Hij al die tijd in mijn hart woont? Vast wel eens een keer over gezongen, maar beseffen? Dat kwam later. En toen verschoof mij doel naar kortere termijn, meer aards zal ik maar zeggen.

    Ik wil nog wel een fout met jullie delen, die ik ook vaak hoor. Lange tijd heb ik mijn leven/doel vergeleken met die van een ander. Bijvoorbeeld: “Als je vader of moeder bent? dan heb je pas een reden om je bed uit te komen. Dan heb je je doel bereikt” Toen ik dat als vrijgezel tegen vrienden zei, werden die bijna boos “lekker dan, dus mijn leven is bij de geboorte van mijn zoon voltooid? Ik ben meer dan een moeder alleen” Dat was leerzaam, haha.

    • avatar
  7. Dit zit er in voor mij:
    Interessant artikel, herkenbaar.

    Mijn toegevoegde waarde:
    Ik probeer soms een wereldverbeteraar te zijn, ik wil graag bijdragen aan het stoppen van armoede en onrecht. Tegelijkertijd raak ik soms enorm gefrustreerd en voel ik me niet heel nuttig. Ik vind het verhaal van de rivier mooi. De rivier probeert niet om nuttig te zijn, maar gewoon een rivier te zijn. Misschien moet ik dat ook eens doen …

    • avatar
  8. Dit zit er in voor mij:
    Ik herken de vraag soms, maar soms ook niet. Het continue gedreven zijn voor 'alles moet zin hebben' is ook vermoeiend. Het vraagt naar het kader van waaruit je dit beantwoord. 'God' lijkt hier een frame te zijn voor een antwoord. Maar wel met een vooronderstelling van hoe, wie, wat God is en hoe hij de zaken bekijkt...

    Mijn toegevoegde waarde:
    Je denkt teveel vanuit een frame. Ik vind het nogal denigrerend over het leven dat slechts ‘de wachtkamer’ zou zijn, wachten op wat er echt toe doet. Volgens mij is het leven juist wat ertoe doet. En is het beeld van een wachtkamer vooral ‘escapisme’. Dat is jammer. Verder is het natuurlijk goed om liefde boven alles te zetten: God en naaste. Maar omdat liefde voor God nogal eens te theoretisch is moet je volgens mij hier inzetten op ‘liefhebben van de ander zoals je liefde hebt voor jezelf’.

    • avatar
  9. Dit zit er in voor mij:
    Voor mij is het leven zeker geen 'wachtkamer', maar meer een 'werkplaats'. Het leven is er om geleefd te worden. En in het leven mogen we bijdragen aan het ontwikkelen van de aarde (of schepping zoals je wilt). Ieder mens heeft daar mogelijkheden voor in zich (christen of geen christen). Veel mensen zijn gefocust op wat anderen van hen verwachten en dat draagt niet echt bij aan 'levensgeluk' en 'ontplooiing' van de ander. Dan is of wordt het leven alleen maar als een last ervaren. Daar doen we als christenen ook vaak aan mee. Dus als ik voor mijzelf spreek, dan is mijn doel hier gewoon beschikbaar zijn en de capaciteiten die ik in mij heb zo gebruiken dat anderen er voordeel aan hebben. Dat klinkt heel christelijk, maar we kunnen vaak een voorbeeld nemen aan mensen die niets met God hebben. Je spreekt ook over de hemel en hoewel het daar fantastisch zal zijn verlang ik te 'leven' hier op aarde. (ik ga trouwens voor de 100 en als het even kan voor de 120) De hemel is ook maar een tussenstation. Ik geloof dat we hier weer op een nieuwe aarde komen en dan mogen we verder aan de slag.

    Mijn toegevoegde waarde:
    Voor nu zouden we (zeker als christenen) meer oog moeten hebben voor de mensen om ons heen. Er is zo ontzettend veel shit in deze wereld en dan hoef je helemaal niet ver te gaan. Kijk maar in je eigen straat wat daar gebeurd. Dat is onze ‘werkplaats’, er te zijn voor die mensen (jong en oud). Zoveel eenzaamheid, mensen die het leven niet meer zien zitten en er een eind aan maken (5 per dag), depressiviteit, ziekte, gebroken relaties, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Daarom wil ik niet in een wachtkamer zitten totdat ik gered wordt, maar de mouwen opstropen om te doen wat ik kan om mensen te laten merken dat ze waardevol zijn. Om het maar even op een christelijke manier te zeggen: hen de liefde van Jezus laten zien. Lastig, jazeker, maar ik kan niet anders. Zullen we het met elkaar oppakken? Dan gaat er zeker iets veranderen.

    • avatar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Spector

Spector

Spector

Spector